ONTARIO: MEREN, BOSSEN + EINDELOOS AVONTUUR

Op ongeveer twee uur rijden ten oosten van Toronto maakt de skyline langzaam plaats voor glooiende heuvels, boerderijen en rustige landweggetjes. Aan het einde van een privélaan, aan de oevers van Rice Lake, ligt Elmhirst's Resort.
Het resort is al vijf generaties lang in handen van dezelfde familie. Dat klinkt misschien als een cliché, maar zodra je aankomt voel je het meteen. Ik had het geluk dat één van de familieleden me persoonlijk verwelkomde en me een rondleiding gaf... uiteraard in een golfkarretje.

We reden langs de boerderij waar koeien, paarden en kippen vrij rondlopen, bekeken de wandelpaden, paardenweides, het zwembad en de spa, de aanlegsteiger en de kano's die al klaarlagen aan het water. Alles ademt rust, met het meer dat nooit ver uit het zicht is.
De rondleiding eindigde met een brunch in het restaurant van het resort, waar de chef kookt met lokale en seizoensgebonden ingrediënten. Krijg je ooit de kans om hier te eten? Bestel dan zonder twijfel de brisket. Geloof me, daar krijg je geen spijt van.

Bartlett Lodge is alleen per boot bereikbaar. Wat ik me vooraf niet had gerealiseerd, was dat ik op een parkeerplaats naast een meer zou staan en me serieus zou afvragen waar het resort eigenlijk was. Het antwoord? Je pakt een ouderwetse telefoon die aan een houten paal hangt, belt de lodge... en wacht.
Een paar minuten later verschijnt er een boot.
Tien minuten daarna vaar je over Cache Lake, omringd door niets anders dan water, bossen en het mysterieuze geroep van de loons – de iconische Canadese duikers. Tegen de tijd dat ik aankwam, zakte de zon langzaam achter de bomen en hing er een stilte die je tegenwoordig nog maar zelden ervaart.

De hutten zijn geïnspireerd op de schilderijen van Tom Thomson, de beroemde Canadese kunstenaar die jarenlang de landschappen van Algonquin vastlegde voordat hij in 1917 op mysterieuze wijze verdween op Canoe Lake.
Ook de geschiedenis van de lodge zelf is bijzonder. De eigenaresse, die Bartlett Lodge sinds 1970 runt, nam uitgebreid de tijd om te vertellen hoe zij eigenaar werd en hoe zij de lodge al tientallen jaren met dezelfde visie bewaart. Luisteren naar haar verhalen, zittend bij een kampvuur aan het meer terwijl de avond viel, maakte deze plek alleen maar indrukwekkender.

Om Arowhon Pines te bereiken, rijd je nog wat dieper het park in. Een onverharde weg slingert zo'n vijftien minuten door het bos voordat de lodge tussen de bomen verschijnt.
Omringd door eeuwenoude dennen – sommige meer dan tweehonderd jaar oud – gaat het terrein volledig op in de natuur. De houten cabins liggen verspreid tussen de bomen, terwijl de oever van het meer grotendeels onaangetast is gebleven. Ook de tuinen voelen natuurlijk aan, vol wilde bloemen die ooit door de oorspronkelijke eigenaren zijn geplant.

Toen ik er eind mei was, werd alles klaargemaakt voor de opening van het seizoen. Wat me het meest bijbleef, was niet alleen de prachtige omgeving, maar vooral hoe de ervaren medewerkers het nieuwe personeel in het restaurant opleidden. Elk detail telde. Iedere handeling, iedere interactie en ieder bord kreeg aandacht.
Het werd al snel duidelijk dat gastvrijheid hier geen baan is, maar een passie. Onze gasten zijn hier zonder twijfel in goede handen.

Voordat ik vertrok kreeg ik van mijn contactpersoon nog een potje Canadese ahornsiroop mee. Een typisch Canadees afscheid voordat ik mijn reis vervolgde. Aansluitend een leuk weetje: een paar jaar geleden vroegen ze hun gasten of ze wifi in de cabins wilden. Ongeveer 95% stemde tegen. Mensen komen hier juist om offline te zijn en echt van de natuur te genieten.

Voordat ik Algonquin Park verliet, maakte ik nog een laatste stop bij Killarney Lodge, de derde en laatste lodge in het park. Ik kwam onaangekondigd aan, precies rond lunchtijd. Het restaurant zat vol met gezinnen, gesprekken en gelach. Het leek alsof veel Canadese families hier al jarenlang terugkomen voor hun vakantie. Ondanks de drukte nam de eigenaresse – dochter van de oorspronkelijke oprichters – uitgebreid de tijd om me rond te leiden.

In tegenstelling tot de andere twee lodges ligt Killarney direct aan Highway 60 en is daardoor makkelijker bereikbaar. De dertig cabins liggen aan het water en iedere cabin beschikt over een eigen kano, waardoor je eigenlijk vanzelf het meer opgaat. De sfeer voelde heel anders dan bij Bartlett en Arowhon. Ontspannen, familiair en bijna nostalgisch.
Wat me uiteindelijk het meest opviel, was dat alle drie de lodges een totaal andere beleving bieden. Geen enkele reiziger is hetzelfde en juist daarom is het zo fijn dat we voor iedere klant een accommodatie kunnen aanbevelen die perfect aansluit bij zijn of haar reisstijl.
Nog één praktische tip: bezoek je Algonquin in juni? Vergeet dan vooral je muggenspray niet.

Mijn volgende stop was bij het fantastische OWL Rafting. Er stond een goedgevuld programma op me te wachten: een kijkje bij de pontonboten (dezelfde boten die gasten na hun raftingtocht ophalen en onderweg terug naar de accommodatie een lunch op de rivier serveren), verschillende site-inspecties en een boottocht over één van de laatste stukken van de Ottawa River die nog vrij stroomt zonder dammen.
Momenteel bieden wij een arrangement aan waarbij de raftingactiviteit wordt gecombineerd met een overnachting. Reis je met een camper? Dan beschikt OWL ook over camperplaatsen en gezellige cabins, zodat je gemakkelijk een paar dagen midden in de natuur kunt doorbrengen.

Na het diner met het hele team nam Claudia, eigenaresse én voormalig wereldkampioen slalomkajakken, me mee naar het startpunt van de raftingroute en vervolgens naar één van de stroomversnellingen. We zagen kajakkers zich met indrukwekkende precisie in de stroming storten. Het was indrukwekkend om te zien.
Tijdens mijn bezoek maakte ik ook kennis met de volgende generatie van de familie. Zij vertelden me over een ander project dat zij beheren: Madawaska Kanu Centre, gelegen aan de nabijgelegen Madawaska River.
Dit centrum staat bekend als één van de toonaangevende kano- en kajakcentra van Canada en biedt kano- en kajakervaringen voor alle niveaus, van complete beginners tot ervaren peddelaars. Houd deze locatie zeker in de gaten; we hopen hun excursies volgend seizoen aan ons aanbod toe te voegen.

Verschillende mensen hadden me verteld dat Ottawa een rustige stad was en niet bijzonder spannend. Eerlijk gezegd vraag ik me af welke stad zij bezocht hebben.
Na een paar dagen rijden door bossen, langs meren en door kleine dorpjes voelde het bijna vreemd om weer in een hoofdstad aan te komen. Ik verwachtte druk verkeer na dagen op vrijwel verlaten wegen, maar het tegendeel bleek waar. Voor ik het wist, stond ik ingecheckt in het historische Lord Elgin Hotel.
De middag stond in het teken van hotelbezoeken. Elk hotel had zijn eigen karakter. Le Germain combineert modern design met een bijzondere link naar de National Gallery of Canada en een uitstekend fusionrestaurant. The Metcalfe valt juist op door zijn prachtige overdekte atrium. Terug in het Lord Elgin Hotel hoorde ik meer over de rijke geschiedenis van het gebouw en waarom het al decennialang een begrip is in Ottawa.
Wat me vooral opviel, is hoe centraal al onze accommodaties liggen. Vanuit je hotel wandel je zo naar de belangrijkste bezienswaardigheden van de stad. Dus dat deed ik ook.

Ik liep richting Parliament Hill, dat in het zachte avondlicht misschien nog wel mooier oogt dan overdag. Onderweg stuitte ik dankzij Google Maps toevallig op een verborgen speakeasycocktailbar. Soms zijn juist de spontane ontdekkingen de leukste herinneringen van een reis.
Daarna liep ik door naar ByWard Market voor een pizza bij The Grand, op aanraden van het hotelpersoneel. Als afsluiter kon natuurlijk een BeaverTail niet ontbreken: een typisch Ottawaas gebakje van gefrituurd deeg met verschillende toppings. Deze tip kreeg ik van één van mijn contacten tijdens Rendez-vous Canada.

En toen volgde misschien wel mijn favoriete moment van de hele stad. Terwijl ik langs het Rideau Canal terugliep naar mijn hotel, kleurde de ondergaande zon de hemel fel oranje en roze. De weerspiegeling op het water was zo mooi dat ik besloot mijn wandeling spontaan te verlengen via Major's Hill Park naar Kìwekì Point.
Soms heb je van die momenten waarop je beseft waarom langzaam reizen zo bijzonder is.

De volgende ochtend had ik nog een paar uur voordat mijn vlucht vertrok. Die besteedde ik aan één van mijn favoriete bezigheden: een bezoek aan de National Gallery of Canada. Bij de ingang word je verwelkomd door de beroemde reuzenspin Maman. Misschien ziet ze er een beetje intimiderend uit, maar laat je daardoor niet afschrikken. De collectie is indrukwekkend en ook het gebouw zelf is een architectonisch meesterwerk.